Nachtbraker

Elke nacht zwerf ik door de straten

door de stiltes die ontbraken in de dag

De pleintjes zijn leeg en de bankjes verlaten

En de rust vraagt verlegen of hij terug keren mag

Mijn hart ligt open, staat in vlam en brandt

in de kou van het uur

Mijn tranen op mijn wangen gestrand

Maar de pijn stookt het vuur

Ik wil vliegen naar de maan

Ik wil ontsnappen aan de zwaartekracht

van de aardbol en van het bestaan

Terug naar wie mij hier op aarde bracht

Ik lach naar een heldere ster

Ik zing ze allemaal toe

Wees niet bang, de zon is nog ver

En de mensen zijn nog veel te moe

Ik staar in de donkere lucht

De wind die fluistert zacht

En klaagt tegen mij met een zucht

Was het maar wat vaker nacht

Soms heel dichtbij

Soms heel dichtbij

Voel ik je hier om me heen

Soms niet eens lang

Ben ik niet meer alleen

Daar sta je dan weer

Samen met mij in mijn gedachte

Je vertelde me dat je me snel weer zou zien

Terwijl je naar me lachte

Je bent zo ver weg

Maar ook al sta je niet meer aan mijn zij

Heel ver weg is

Soms ook heel dichtbij

Het Einde

Een beweging, een stap

Ik kijk naar m’n voeten terwijl ik het gras vertrap

Een blik over m’n schouder, een blik vooruit

Ademhalingen diep van binnen, verder geen geluid

Het komen, het gaan

Van een lach, dan weer een traan

Van geluk, van verdriet

Ik kijk om me heen, er is niemand die het ziet

Het moment van twijfel, van onzekerheid

Ik kijk omhoog naar de lucht en ben het dan weer kwijt

Ik zet nog een stap, het licht komt dichterbij

Nog heel eventjes en dan ben ik vrij

Somebody Else

I remember being sad

Going out of my head

Feeling so bad

Wishing I were dead

I was feeling down

Couldn’t make a sound

Only falling to hit the ground

I was grasping for air

Does anybody care

For me?

It felt so unfair

‘Cause no one were there

For me

I look in the mirror

What do I see

Tears behind a smile

All I ever be

Broken inside

I’m down on one knee

Praying will I ever be free

I don’t want to be

The person I was, anymore

And I don’t want to live

The life that I lived before

I don’t want to see

Everything I tried to hide, that I denied

I just want to be

Somebody else

Ik ben gister gaan bowlen. Met mn zus. Ze kwam naar me toe, ik was hard aan t werk (voor de verandering), een toets aan 't leren, zei ze dat ze zich stierlijk verveelde.. of ik zin had om wat met dr te gaan eten, om vervolgens te gaan bowlen. Ik, die alles aangrijpt om iets anders dan schoolwerk te gaan doen, zei natúúrlijk ja, en een half uur later zaten we met een halve pizza in de bus, op weg naar een bowlingbaan.

Ik bleek een natuurtalent. ik wist niet of ik blij moest zijn of me heel hard moest gaan schamen, maar we hebben gelachen. Vooral omdat mn zus dr niets van bakte en met 2 handen de bowlingbal tussen haar benen slingerde, om hem vervolgens kei hard de zijbaan in te kegelen. Maar goed om een lang verhaal kort te maken, het eindigde in met slappe lach op de grond piesend in ons broek omdat de man die een baan verder aan het bowlen was, kei, maar dan ook kéíhard onderuit was gegaan. Hij gleed minstens 4 meter met zn bowlingbal mee. Geen gezicht natuurlijk, en wij maar lachen. Púre leedvermaak, maar daar zijn wij wel van.

even later, op de terug weg, hadden we voor het eerst sinds tijden weer een goed gesprek. We schelen maar anderhalf jaar en kunnen het ontzettend goed met elkaar vinden. We vertellen elkaar normaal gesproken álles. Maar ze was net 2 maanden naar nieuwzeeland geweesd, en sinds haar terugkomst hadden we niet echt meer écht gepraat. Maar gisteren wel. We praatte over alles. wat ons de laatste tijd bezighield, over belangrijke dingen over onbelangrijke dingen, over hoe van koetjes kalfjes komen.. alles. Toen ik later in bed lag, bedacht ik me hoe blij ik was met zó'n zus. Ik liep op mn tenen haar kamer in, en had er een dikke knuffel gegeven. M'n zus is vrij agressief in haar slaap, dus kreeg ik een mep als dank, maar dat gaf niet.

Ik ook van jou

x falloutgirl

don't fit the system

dat zeiden ze ook over de grootste kunstenaars en beroemdheden. didn't fit the system... nu zeggen ze het over mij..dat beloofd wat;) zal ik dan maar vast mn oor afhakken. dat was alles wat ik zei, toen mn leraar/mentor/coordinator me met een ik-ken-jou-type-wel blik aan keek. jaja, die uitspraak met mijn onnozele blik erbij had t gewenste effect. ze wist zich geen houding te geven, en dus lachte ze maar. dat doen mensen, als ze zich niet op hun gemak voelen. of als ze zich buiten hun vertouwde territorium bevinden. Ze lachen. Om niets meestal. Zij deed t ook. Ze lachte wat, kuchte, keek me peilend aan en bladerde wat door de absentie lijst die ze sinds mijn komst steeds steviger vast hield alsof het haar enige houvast was.

ik was de afgelopen weken nauwelijks naar mn lessen gegaan. En geef me eens ongelijk... Wat ze tegenwoordig al lessen noemen, dat is pure tijdsverspilling. Ik weet heus wel welke lessen ik wél moet volgen. Natuurkunde, wiskunde, biologie en scheikunde. Dat zijn de vakken waar ik zorg dat ik er ben. Daar leer je nog wat. Maar vakken zoals ckv, godsdienst en gym...hou toch op! Ik kan zo tien manieren opnoemen hoe ik die tijd een stuk nuttiger kan besteden. En dus doe ik dat ook. Ik ga niet naar die lessen en ga wat nuttigers doen. Nou ja, dat is mijn plan. Daar houd het houdt het vaak ook op. Bij plannen. Maar het spijt me zeer, ik wil mijn leven niet om school laten draaien. daar is het te kort voor. Ik doe wat ik leuk vind op een verantwoorde manier. Want ook al mis ik heel wat lesjes, ik haal toch nog steeds goede cijfers en ik zorg er zeker voor dat ik gewoon slaag volgend jaar. Goed, goed, ik ben een keer blijven zitten. In de 3e klas. Maar dat kwam omdat ik toen overmoedig raakte. Steeds meer spijbelen, steeds minder doen aan school. Nu heb ik wel een goede balans en ik ben niet van plan die te veranderen.

Ik ben niet zo´n kind met duizenden vrienden, die ik het liefst 24 uur per dag om me heen zou moeten hebben. Nee doe mij maar een paar échte en dan ben ik  gelukkig. Ik vermaak mezelf wel. Ik speel piano en gitaar, ik voetbal minstens 3x per week en teken veel. en dat bevalt me prima zo.

dus misschien niet het beste motto, maar tot nu toe effectief genoeg voor mij:

geen zorgen over de dag van morgen

x falloutgirl